Güneşin sırtını döndüğü geceler; katran kara
~

Elimde kalem, önümde defter
bekliyorum.
Hiç yoktan uyandırıldım gecenin bir vakti.
-hep vardan-
Hep vardı görülmek istenmeyen.
Hep vardan uyandırıldım gecelerce.
Hep vardan uyumadım,
Uyutulmadım.

Elimde kalem, önümde defter
Bekliyorum.
Belki bir şeyler karalarım,
Kusarım
Ya da susarım.

Yolların karmaşıklığından önümü göremedim,
Kestiremedim iki adım ilerimi.
Aynı yollar yine karmaşık,
Dolaşıklığın içinde
Bekliyorum
Elimde kalem, önümde defter.

Kim bilir kaç kez tıkandı bu trafik,
Hep aynı dertten.

Bedeni kurtarmak için kangrenli bölgeyi feda ederdi
Profesyonel hayat adamı.
Profesyonel, mekanik hayat adamı.
Taktik, adamın hayatı.

Acemiyiz.
Elekten düşmeyelim diye her defasında daha sıkı tutunan;
Karmaşık yolların,
Çıkmaz sokakların ortasında da otursak günlerce…
Hayatın eline koz vermeyelim diye düşünmeyip
ağlasak da gecelerce…
Sonunda galibiyet sevincini yaşayacağımızı bilen bizler
Acemiyiz bu oyunda.
Acemice yaşar, umut ederiz.
Bekleriz beynimizde çakan şimşeklerin geçmesini
Ve
Kangren olan bölgeye bir şans daha veririz.
Hiç bitmeyecek olan, uzun “bir” şans.
Bir umut.
Uzun bir umut.
Gün geçtikçe kabaran dalgaların denizinde kürek çekmeye devam ederiz.
Sarılmak için,
Arafta kalmak uğruna
Hayatla barışmak için.